گزارش ریچارد بنت در شصتوسومین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل: فضای مدنی در افغانستان بهطور پیوسته محدودتر شده و خبرنگاران و مدافعان حقوق بشر با بازداشت و پیگرد روبهرو استند.
ریچارد بنت: طالبان پس از تسلط دوباره ساختارهای قانونی و قضایی پیشین را که نقش مهمی در حمایت از حقوق بشر داشتند، بهتدریج از بین بردهاند و به جای قانون اساسی پیشین، چارچوبی از سیاستها و مقررات را براساس برداشت خود از اسلام و اهداف ایدئولوژیکشان ایجاد کردهاند.
ریچارد بنت: طالبان برگزاری هرگونه تظاهرات را ممنوع کرده و ۶ کارمند یک سازمان بشردوستانه نیز نزدیک به دو ماه است بدون اتهام در بازداشت طالبان اند.
ریچارد بنت: برخی خانوادههای افغان بهدلیل فقر، کودکانشان را میفروشند یا واگذار میکنند. حدود ۹ میلیون کودک افغان با گرسنگی شدید روبهرو استند و ۳.۷ میلیون کودک زیر پنج سال از سوءتغذیه حاد رنج می برند.
ریچارد بنت: پسران افغان به مکتب میروند، اما آموزش آنان بیش از پیش تحت تأثیر ایدئولوژی و تبلیغات طالبان قرار گرفته است. یک دختر افغان به من گفت: «سه کلمه زندگی ما را تعریف میکند؛ ترس، اشک و ناامیدی.»
ریچارد بنت: طالبان پس از پنج سال آموختهاند که محکومیت محدودیتهای آنان از سوی جامعهی جهانی، هزینهی کمی برای آنان دارد و میتوانند از خطوط قرمز بدون پیآمدی عبور کنند.
ژورژه موریرا دا سیلوا، معاون دبیرکل ملل متحد از طالبان خواست بگذارد کارمندان زن به دفاتر خود بازگردند.
فولکر تورک، کمیشنر عالی حقوق بشر سازمان ملل: نظام تبعیض و سرکوب شدید طالبان «چیزی کمتر از آپارتاید جنسیتی» نیست.
نماینده دیدبان حقوقبشر: طالبان در یک سال اخیر با تصویب قوانین و صدور احکام و فرامینی، آزار و اذیت مبتنی بر جنسیت را در افغانستان بیش از پیش نهادینه کردهاند.
سازمان دیدبان حقوق بشر از کشورهای عضو خواست تعامل با طالبان را بدون تعیین معیارهای روشن و قابل سنجش حقوق بشری عادیسازی نکنند.
نماینده یونیسف: با تغییر مقررات مربوط به خشونت خانوادگی در حاکمیت طالبان، حمایت قانونی از کودکان در برابر این خشونتها تضعیف شده است.
نماینده دایمی ناروی: فرمان شماره ۱۸ طالبان زمینه ازدواج کودکان را فراهم میکند. سیاستها و محدودیتهای طالبان پیامدهایی دارد که آینده یک نسل کامل از کودکان افغان را تهدید میکند.
نماینده استرالیا: طالبان از زمان بازگشت به قدرت پیوسته نشان داده است که برای حقوق بشر و آزادیهای اساسی ارزشی قایل نیست و گروههای مختلف، از جمله اقلیتهای قومی و مذهبی، زنان و دختران را هدف قرار داده است.
نماینده دایمی اسپانیا: جامعه جهانی نمیتواند سرکوب جنسیتی در افغانستان را نادیده بگیرد.
نماینده دایمی ترکیه: توسعه افغانستان بدون مشارکت و آموزش زنان ممکن نیست.
نماینده دایمی ایتالیا: وضعیت حقوق بشر در افغانستان بدتر شده است؛ فرمانهای اخیر طالبان غیرقابلقبول است و زنان را بیش از پیش به حاشیه میراند.
نماینده دایمی پاکستان: ما خواستار افغانستانی هستیم که با خود و همسایگانش در صلح باشد. موضع اسلام درباره برخورداری انسانها از حقوق و فرصتها روشن است. همه بدون تبعیض به فرصتهای برابر دسترسی داشته باشند.
نماینده دایمی قطر: افغانستان با یکی از بزرگترین بحرانهای بشری روبهرو است. دوحه با میانجیگری، میزبانی نشستهای مرتبط با افغانستان، برای ایجاد اجماع بینالمللی و فراهمکردن زمینه گفتگو و هماهنگی تلاش میکند.
نماینده دایمی کویت بر اهمیت تقویت جایگاه و مشارکت موثر زنان و دختران در جامعه تاکید کرد و خواستار هماهنگی تلاشها برای رفع مشکلات آنان در افغانستان شد.
نماینده دایمی مالیزیا: ممنوعیت آموزش، اشتغال و مشارکت اجتماعی زنان، نقش آنان را در آینده افغانستان با خطر روبهرو کرده است.
نصیراحمد اندیشه: باید روند گنجاندن آپارتاید جنسیتی در کنوانسیون آینده درباره جنایت علیه بشریت آغاز شود.
اندیشه: نقض حقوق بشر در افغانستان نباید تنها مستند و محکوم شود، بلکه باید به پاسخگویی عاملان آنها منجر شود. شورای حقوق بشر سازوکار مستقل تحقیقاتی را بهصورت فوری و کامل، با منابع و صلاحیت لازم، فعال کند.
حمیرا رضایی، فعال حقوقبشر: هزارهها در افغانستان همواره با حملات هدفمند، آزار و اذیت مذهبی، تبعیض، کوچ اجباری و تصرف زمینهای اجدادی شان مواجه بوده است.
آرتمیس اکبری، فعال حقوق جامعه الجیبیتیکیو: دولتهای اروپایی پناهجویان را به افغانستان بازمیگردانند، همزمان طالبان را به پایتختهای خود دعوت میکنند. این تعامل خطر عادیسازی طالبان افزایش میدهد.
حمیرا ثاقب، فعال حقوق بشر، از کشورهای عضو سازمان ملل خواست بودجه لازم را برای آغاز فعالیت کامل «سازوکار مستقل تحقیقاتی افغانستان» فراهم کنند و زمینه مشارکت موثر جامعه مدنی را در کار آن فراهم سازند.
وژمه توخی، فعال حقوق زنان از کشورهای عضو شورای حقوق بشر خواست که بهگونهای با طالبان تعامل نکنند که به مشروعیتبخشیدن یا عادیسازی «سرکوب نظاممند» مردم افغانستان منجر شود.
ذبیحالله مجاهد: فیصلههای نشستها هم زمانی موثر شده میتواند که نمایندههای کشور آنجا باشند و برای مسوولیتپذیری اقدامات صورت گیرد؛ اگر افغانستان در آنجا نباشد نشست یا بحث نتیجهی نخواهد داشت.
هاشم الکوزی، نماینده پیشین پارلمان: «اگر به رسمیت ما میشناسی، بشناس؛ اگر نه، به پدرهای تان لعنت شود.»